«جناب مدیر گرامی "بالاترین"، شما که می فرمایید مواظب کسانی باید بود که مفت به سایت های خود لینک می دهند و باید آی دی های آنان را حذف کرد، چرا کاری نمیکنید.
این بشر -خوب است نگفت جانور- با این وبلاگش که روزی 100 تا نهایتا بیننده دارد با هزار آی دی و رای های زیادی که به خود می دهد، روزی 3، 4 بار باید مطلب خنده دارش را در "بالاترین" ببینیم.
این آقا با همین نام در سایت "صبحانه" هم یوزر دارد و پدر آن بدبخت ها را هم در آورده. یکی جلوی این ندید بدید را بگیرد که فکر نکند سایت درپیتش پربیننده است!!!»
جالب است اشاره کنم که همین ادعا را نیز در قسمت نظرات یکی از مطالبم تکرار کرده اند. گرچه به باور من ادعایشان محترم است و پاسخ ندادن شایسته تر اما بخاطر تکرار مکرر این موضوع توسط ایشان توضیحاتی را ضروری می دانم.
فکر می کنم بالاترین محل قضاوت شدن است، آن هم به دست کسانی از جنس خودمان و حتی مخالفانی از این جنس. بدون خودسانسوری و اعمال سلیقه. من بالاترین را اینگونه باور کردم.
از سوی دیگر چه اهمیتی دارد که وبلاگ من 20 و یا 2000 بازدیدکننده داشته باشد. وبلاگهای اروتیکی را می شناسم که بیش از ده هزار ویزیتور در روز دارند اما آیا می توان گفت آنها از همه وبلاگهای دیگر بهترند.
وبلاگی را سراغ دارم با متوسط 20 بازدیدکننده در روز به اعتقاد من جز 5 وبلاگ برتر وبلاگستان فارسی است که تاکنون دیده ام.
گاهی شک می کنم که چه اهمیتی دارد که این چیزها را می نویسم. گاهی فکر می کنم که آیا این جمهوری را آفریدم تنها برای ارضای حس جاه طلبی و خودپسندی ام و یا در پی جایی بودم برای نوشتن از چیزهایی که دوست دارم و بیزاری بجویم ازآن چیزهایی که آزارم می دهند.
با این اوصاف متهم می شوم به اینکه با "هزار آی دی" به خودم رای می دهم و چه و چه، که اثبات و نفی آن از هر کاری ساده تر است. به رای چند مطلبم مراجعه کنید و با چک کردن کاربران آنها، بررسی کنید که چند نفرآنها در پروفایلشان وبلاگها خود را معرفی کرده اند.
دوست عصبانی من! آری من با اسم واقعی خودم در این اتاق شیشه ای می نویسم از آن چیزهایی که اعتقاد دارم، و نفی می کنم آنچه را که باور ندارم. گاهی نیز می ترسم از عاقبت این رک گویی ها ونهاد نا آرامم .
اما یاد نگرفته ام پشت هیچ نقابی پنهان شوم. هر جای دیگر هم اینگونه ام. دراین دنیای مجازی با هر اسمی صبحانه، بالاترین و یا بلاگ نیوز و ...آنگونه که در دنیای واقعی خودم هستم. با تمامی کاستی ها و کج فهمی هایم شاید.
در هر حال امیدوارم که انتقادتان از سر بغض نباشد و واقعا فکر کنید من مرتب اشتباهی شده ام. اگر هم محتوای مطالب وبلاگ درپیتم" تا این حد ناراحت تان می کند بهتر است خودتان را اذیت نکنید از خیر خواندنشان بگذرید.
پاورقی:
بدترین کار در زندگی برایم دفاع از حق خودم است که اتفاقا اصلا بلد نیستم. درست مثل اولین باری که به عنوان مدیر مسوول روزنامه ی اصلاحات آن روزهای دانشگاهمان که بعدا اسمش جمهور شد و در نهایت تعطیلش کردند به کمیته ی انظباطی رفتم. و دوبار دیگر به دلایل مختلف که هر بار هم محکوم شدم.
اصلا از تبرئه خودم موقتی که می دانم بالاخره گناهی هست که مرتکب شده ام گرچه بخاطر آن نیست که قضاوت می شوم، بیزارم. از آلوده کردن اینجا به خودستایی و تلاش برای تطهیر خودم هم از همه ی دوستان پوزش می خواهم. منی که هیچکس هم نیستم.
برچسب
بازتاب
TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-tb.cgi/215
نظرات
سلام ....
به واقعيتها پشت پا نزن .
در مورد سفر احمدي نژاد و استقبال مردم اهواز از او نوشتي
& بنده به عنوان يكي از منتقدين
دولت به استقبال خوب و عاشقانه مردم از او اعتراف مي كنم
شما هم به پذير .
بعيد مي دانم كه شما يك اصلاح طلب دوستدار انقلاب باشيد .
آيا به نظر شما اشخاص بمب گذار را بايد نوازش كرد ؟؟؟
جواب دهيد .
سلام...
فكر نمي كنم شما نيازي به خودستايي داشته باشين...!!
بگذار اينها هم اين طور روزگار بگذرانند!
قربانت:سيمين
بی تعارف من باخوندن وبلاگت حالیشو می برم. البته هیچ آدمی بی نقص نیست اما تحلیلات واسم جالبه. به نظر من هم وبلاگ جاییه واسه مطرح کردن دغدغه ها.
مَتَتی || ۱۱:۳۵ شنبه ۱۶ دیماه ۱۳۸۵لا جرم آنکس که " بالاتر " نشست
استخوانش سخت تر خواهد شکست !
و اما در مورد این گونه حرفها به نظرم تا هویت اصلی و افعال و روزمرگی کسی ثابت نشه ، حرف زدن و نقد کردنش بخصوص در دنیای مجازی کاری است عبث . بخصوص که بالاتر از همه - در نام - هم نشسته باشه ! . اگر چه اینجا ایران است و بیشه شیران [ از نوع کم چرب ! ] و تا بوده همین بوده .
با این حال توضیحاتت خوب بود . یاد اون بازی یلدا افتادم . حض کردم .
درود
رفیق همونطور که خودت هم تو پست بعدیت گفتی این پستت خیلی سوتی بود (با احترام کامل البته :) )
آرش || ۰۱:۰۴ یکشنبه ۱۷ دیماه ۱۳۸۵من ديشب شانسي وارد وبلاگ شما شدم.واقعا از اينكه ميبينم امثال شما توي اين مملكت پيدا ميشن خيلي خوشحال ميشم.آخه وقتي خيلي از همسن و سالا رو ميبينم كه سرشون به چه مزخرفاتي گرمه و مثل كبك سرشونو كردن زير برف نا اميد ميشم از آينده ايران،متشكرم از تلاش قابل تحسينت،زنده باشي
فاطمه شريف نيا-رامسر || ۱۵:۲۰ سه شنبه ۲۶ دیماه ۱۳۸۵نظر بدهید
تا آنجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.
- مجاز به استفاده از کدهای اچ تی ام ال هستید: