مهدی محسنی ، وبلاگ نویس ، روزنامه نگار و خبرنگار، متولد اول امرداد 1358 در شهر قم

Ads.


Global Voices صداهای جهانی


آرشیو موضوعی

آرشیو ماهانه

لوگو


جمهور


خبرنامه


برای دریافت خبرنامه ایمیل خود را وارد کنید

پشتیبانی


  RSS 

Powered by
Movable Type 4.21-en

:.جمهور پیشین.:



جمهور

جنگ نبود ، صلح نبود ، من صلیبی نبودم!


نظرسنجی

.: همه نظرسنجی های جمهور :.


خوراک جمهور


فيدبارنر جمهور خوراک جمهور
فيدبارنر جمهور


فیس بوک



Twitter - تویتر



آخرین نوشته ها


وبلاگهای به روز شده




جمهور را دنبال کنید



دوستان گوگلی جمهور



Green Vote: Where is My Vote




ایرانی ها در عرصه سیاست همچون اکثر زمینه های دیگر بسیار درگیر شکل و نمای موضوعاتیم. به این معنا که اگر تحول و تغییر سخن می گوییم، در پی یک نمونه ی مشخص و از پیش تعیین شده ایم.
رفرمیستهای حکومتی همه چیز را در چهارچوبهای اسلامی آن تعریف می کنند. جامعه مدنی ما برخواسته از مدینه النبی می شود و نهایتا مردمسالاری پسوند دینی می یابد و حقوق بشر به صفت اسلامی مزین می گردد.
تحول خواهان برانداز نیز به کمتر از سکولاریزه کردن جامعه تن نمی دهند و همه چیز را از این زاویه بررسی می نمایند. که البته هر کدام نیز الگوی مشخصی از حکومت را تبلیغ می نمایند.
اما آنچه گاهی مغفول می ماند هدف اصلی تحول خواهی است.بهبود وضعیت موجود. امری که بسیاری در انقلاب 1357 در پی آن بودند و به هر علتی تا کنون محققق نشده است.

شاید به همین دلیل است که باید مبارزات زنان ایران مخصوصا در این چند سال اخیر مورد توجه قرار بگیرد. آنها صحبت از تغییر برای برابری می کنند و خواسته های کاملا مشخصی دارند.
کمتر به چهارچوب ها می اندیشند و بیشتر در پی آنانند که در شکل حکومت کنونی حداکثر تغییرات را اعمال نمایند و این مشخصه می تواند رمز پیروزی و موفقیت این جریان باشد.
مهم کسب آزادی و محترم شمردن شدن حقوق انسانی زنان به عنوان یک حقیقت است. اینکه در کدام الگوی حکومتی این موضوع محقق می گردد در درجه ی دوم اهمیت قرار می گیرد.

شاید به همین دلیل است که روزنامه نگاران و فعالین حقوق بشر به طور عام باید در تلاش برای تحمیل خواسته های مشخص خود به حکومت باشند و نه ارائه ی الگوهای نوین حکومتی که همانا وظیفه ی سیاست پیشگان و فعالین سیاسی است.
تجربه ی انقلاب 57 مشخص نمود تغییرات بنیادی نمی تواند متضمن پیروزی و کسب موفقیت بیشتر باشد. گرچه ایجاد تغییر در سیستم کنونی نیز با هزینه ها و دشواریهای بسیاری همراه است اما بنظر می رسد تنها راه عملی و موجود ماست.
پاورقی:
نمی توانم این احساس را انکار کنم که نسبت به کاری که توسط زنان در حوزهی حقوق مدنیشان صورت می گیرد بسیار خوشنودم. و بر این اعتقاد که این تلاش حرکتی انسانی است نه لزوما زنانه و فمینیستی. باید مورد توجه و حمایت همه ما قرار گیرد حالا به هر شکل ممکن.

برچسب


بازتاب

TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-tb.cgi/256

نظرات


لینک شما اضافه شد

شاهین || ۰۰:۵۳ یکشنبه ۲۲ بهمنماه ۱۳۸۵


bebin to vaghean khejalat nemikeshi ba un ID maskhareye vartan zerto zert tu sobhaneh va balatarin be har [...] ke minevisi link midi??? baba base dige kheili khodet tahvil migiri
ah ah ah

hansi huber || ۱۰:۲۰ یکشنبه ۲۲ بهمنماه ۱۳۸۵


دمت گرم
ما که تحویلت می‌گیریم
اما تحویلمون نمی‌گیری
ای ول

آدم || ۱۰:۵۶ یکشنبه ۲۲ بهمنماه ۱۳۸۵


به نظر من نباید به همه فعالیت ها به یه چشم نگاه کرد.درسته که در کشور ما همه فعالیت ها در اوج رنگ و بوی سیاسی می گیره ولی این به خاطر طی نکردن دوره گذاره و طبیعت کشورهای جهان سومی.
من هم خیلی از فعالیت های زنان خوشحالم و تا حالا هم در حد توان کمک کردم ولی به نظر من فعالیت زنان فقط در راستای رسیدن به جایگاه انسانی زن توجیه پذیره و فکر می کنم تبعیض مثبت در نهایت نتیجه ای مثل از بین رفتن حقوق رو برای مردها میتونه منجر بشه.از نوشتت برداشت کردم که تو کلا با هر نوع فعالیتی در این راستا موافقی .
...
در مورد ایدئولوژی رفرمیستهای ایران هم فقط باید بگم که باید دید هدف چیه.رسیدن به رفاه و آرامش اجتماعی هدفه یا وسیله؟به نظر من هدف غایی نیست هر چند لازمه.این برای من تا حدی اسلامی بودن راه رو توجیه می کنه.

من او هستم || ۱۲:۲۱ یکشنبه ۲۲ بهمنماه ۱۳۸۵


نمی دونم باز این نرم افزار فیلترشون غاطی کرده یا واقعاً فیلترت کردن؟!!
امیدوارم اولی باشه و زود اصلاحش کنن!

مَتَتی || ۱۲:۲۴ یکشنبه ۲۲ بهمنماه ۱۳۸۵


سلام آقای محسنی
دوست خوب من،
این قوانین تغییر نخواهد کرد. قرار هم نیست تغییر کند.
شاید به این فکر کنید که تمام این تلاش ها دست کم جای کمی تقدیر را دارد!!! در این مورد هیچ نظری ندارم... اما می دانم که این قوانین تغییر نخواهد کرد و قرار هم نیست تغییر کند، مگر آنکه از جایی دستور برسد و ضرورت نفعش ایجاب کند. تاکید می کنم «ضرورت نفعش ایجاب کند».
پیش روی من مادری است که پیش روی او هم مادری بود. در کنارم پدری است که در کنارش پدری بود. ما همگی در زیر سایه همین مذهب بزرگ شده ایم. تغییری در قوانین مربوط به ما زنان ایجاد نخواهد شد. مرا همچنان به نام «کابین» به شما مردان می فروشند و همچنان خریداری می شوم به نسیه. مادامی که مذهب سایه دار سر ما است، مادامی که می خواهند این گونه باشد، مادامی که تمام قرارهای تعیین شده در داخل و خارج از این سرزمین همین را می گویند، همین طور خواهد ماند. همین طور. و این زنان بی پناه این سرزمین هستند که حتا با یک میلیون امضا هم راه به جایی نخواهند برد.
شاید بهتر آن باشد که چاره ای دیگر بیاندیشیم، پسرانمان را همان طوری بزرگ کنیم که می خواهیم در مورد ما فکر و رفتار شود. حربه ای نه چندان جدید. نمی دانم.
باشد تا زنان تمام زمین دلخوش باشند به تمام معنای زندگی.
تندرست باشی

ف ی ر و ز ه || ۲۲:۲۰ یکشنبه ۲۲ بهمنماه ۱۳۸۵


نظر بدهید


برای جلوگیری از انتشار هرزنامه ها ، نظر شما پس از بررسی منتشر خواهد شد.
تا آنجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.




- مجاز به استفاده از کدهای اچ تی ام ال هستید: