مهدی محسنی ، وبلاگ نویس ، روزنامه نگار و خبرنگار، متولد اول امرداد 1358 در شهر قم

Ads.


Global Voices صداهای جهانی


آرشیو موضوعی

آرشیو ماهانه

لوگو


جمهور


خبرنامه


برای دریافت خبرنامه ایمیل خود را وارد کنید

پشتیبانی


  RSS 

Powered by
Movable Type 4.21-en

:.جمهور پیشین.:



جمهور

جنگ نبود ، صلح نبود ، من صلیبی نبودم!


نظرسنجی

.: همه نظرسنجی های جمهور :.


خوراک جمهور


فيدبارنر جمهور خوراک جمهور
فيدبارنر جمهور


فیس بوک



Twitter - تویتر



آخرین نوشته ها


وبلاگهای به روز شده




جمهور را دنبال کنید



دوستان گوگلی جمهور



Green Vote: Where is My Vote




نمی دانم کدام مظلوم ترند، آنان که رفتند یا آنان که مانده اند. آنان که گمنام , با نام حتی خرج قدرت نمایی سیاست بازان شدند و یا آنانی که به جرم اعتراض مضروب و محبوس و محروم شدند.
آنچه که این سالها در دانشگاه های ما رخ می دهد درد آور است. سیاست بازان فدائیان این سرزمین را بار دیگر قربانی منافعشان می کنند و چه مزبوحانه برای دانشجویان خط و نشان می کشند.اما چه می شود کرد؟
به دوستان دانشجویم می گویم: فردایی که از حبس آمدید ، روزی که زخم های تنتان درمان و بار دیگر به دانشگاه برگشتید، برای مظلومیت شهدای این سرزمین و به احترام آنان که عاشقانه برای حفظ وطنشان جنگیدند به مزار این شهدا بروید و ادای احترام کنید.
به دوستانتان ادای احترام کنید که گرچه در میان شما نیستند اما یقین دارم با شما همدردند. که اگر هم بودند یا باید در مقابل مجلس خود را به آتش می کشیدند و یا در مقابل بنیاد شهید و شاید در مقابل دانشگاه تهران. که اگر بودند حتمن چون ده ها تن دیگر از همرزمانشان طعم تلخ محبس را می چشیدند.
تو شهرمون آخ بمیرم، چشم ستاره کور شده
برگ درخت باغمون، زباله ی سپور شده
مسافر امیدمون، رفته از اینجا دور شده
کاش تو فضای چشممون پیدا بشه یه شاپره
به ما که خسته ایم بگه خونه ی باهار کدوم وره [+]

برچسب

مطالب مرتبط


بازتاب

TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-tb.cgi/1615

نظرات


وقتي دارم مينويسم،بغض گلمو گرفته.كاش بوديد و ميديد كه چه وحشياني به دانشجويان حمله ميكردند.انگار نه انگار كه هموطن هستند.دوستايم را گرفتند و من ....
نبايد بر ميگشتم.بايد آنجا ميماندم.
اي كاش....

amir || ۰۲:۰۴ سه شنبه ۶ اسفندماه ۱۳۸۷


خدا آنانی را که رفتند بیامرزد و مایی را که مانده ایم صبر دهد ... سپاسم را بابت این مطلب بپذیر؛ حرف دل خیلی ها بود؛ یکی خود من

Mohammad || ۰۹:۵۲ سه شنبه ۶ اسفندماه ۱۳۸۷


عالی نوشتی دوست عزیز. عالی بود. وقتی نوشتتونو با تیتر چندش آور تدفین "قربانیان" جنگ در سایت رادیو زمانه مقایسه می کنم ، یک بار دیگه پی می برم به این موضوع که جامعه ما بیش از هر چیزی از "احترام" تهی شده ....همین.

محمد || ۱۴:۲۰ سه شنبه ۶ اسفندماه ۱۳۸۷


شهدا نیازی به غصه خوردن شما ندارن دوستان هم سنخ شما محتاج این دلسوزیتان هستند
مگه دفن شهید در دانشگاه چه ایرادی داره ؟
میترسین که فرهنگ اونها دانشگاه رو هم بیمه کنه و شما و امثال شما در رسیدن به اهداف دشمن تو دانشگاه ناکام بمونین
شهدا برای شما بهانه است شما دوست دارین همه چیز رو بهانه قرار بدین تا به مقدسات توهین کنین
خود شهدا اون دنیا یقتون رو میگیرن

جمال || ۲۲:۱۵ سه شنبه ۶ اسفندماه ۱۳۸۷


شما بچه های تو ایران دچار پوچی شده اید توهم میزنید وبهشت خود را جهنم میکنید واز هر عمل بد ترین برداشت ممکنی که میتوان داشت دارید مخصوصا شما امیر کبیری ها در محظر استادان گمنامتان زانو بزنید ودرس زیبا زندگی کردن در بدترین شرایط را بیاموزید هر چند که ایران در این زمان در به لطف خون شهدا در شرایط خوبی است شما با این حرفهایتان ایران را قربانی میکنید ایرانی وطن پرست از ژنو

ایرانی وطن پرست || ۱۷:۴۹ چهارشنبه ۷ اسفندماه ۱۳۸۷


نظر چه نظری باید به شماداد شما که گوشها یتان را مال حرام پر کرده است واقعا باید چه بگوییم به شما...... کاش بتوانید لحظه ای به خود آید اینجوری نمی شه اگر اهل حرفی زنگ بزن ....

محسن || ۲۳:۰۶ شنبه ۱۰ اسفندماه ۱۳۸۷


نظر بدهید


برای جلوگیری از انتشار هرزنامه ها ، نظر شما پس از بررسی منتشر خواهد شد.
تا آنجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.




- مجاز به استفاده از کدهای اچ تی ام ال هستید: