بررسی شعار ها و وعده های انتخاباتی در چند دوره ی اخیر انتخابات ریاست جمهوری بر این موضوع صحه خواهد گذاشت که موضوع «حقوق بشر» به هر علتی مورد غفلت واقع شده است.
سید محمد خاتمی و هوادارنش در انتخابات دوم خرداد 1376 ، که شاید نقطه ی آغاز طرح شعارهایی بود که دیگر صرفا گفتمان استکبار ستیزی و انقلابی گری را نمایندگی نمی کرد، بر جامعه مدنی و قانون مداری تاکید نمودند.
استراتژیی که در شکل اجرایی آن اصلاحات نام گرفت. اینگونه بود که خاتمی در دور دوم ریاست جمهوری نیز اعلام نمود که آمده است با همان عهد پیشین: اصلاحات. در آن سالها گفتمان اصلاحات بر پایه آزادی اندیشه ، جامعه مدنی ، دموکراسی و تحزب استوار بود. هر چند این واژه ها نیز محل مناقشه شدند و پسوند و پیشوند های مختلفی را بر خود دیدند.
اما موضوع حقوق بشر که ذاتا امری غیر سیاسی قلمداد و بر پایه ی حقوق طبیعی تعریف می گردد ، کمتر مورد توجه قرار گرفت. گرچه اکثریت اصلاح طلبان به اهمیت رعایت حقوق انسانی همه افراد جامعه تاکید می کردند اما برای پیشرفت در این زمینه راهکاری و برنامه ای مشخص تبیین ننمودند.
پس از 8 سال دولت اصلاحات ، اینبار گفتمانی جدید پا به عرصه کشورداری نهاد. گفتمانی که توانسته بود در غیاب مردم در دومین دوره انتخابات شورای شهر تهران و در فضای غیر رقابتی انتخابات مجلس هفتم، موفقیت چشمگیری را کسب نماید: گفتمان اصولگرایی.
دیری نگذشت تا محمود احمدی نژاد از چپ تر نقطه ی این گفتمان ظهور کند و با شعار عدالت و بهبود اقتصادی در جایگاه دومین شخصیت سیاسی و اولین شخصیت اجرایی کشور قرار بگیرد. گفتمان اصولگرایی نه تنها دغدغه «حقوق بشر» را نداشت که تلاش در جهت استقرار جامعه مدنی و دموکراسی خواهی را نیز لفاظی سیاسی می دانست.
بدین صورت بود که 12 سال اخیر ، همچون چند دهه گذشته ، فضای سیاسی و اجتماعی ایران نتوانسته است «انسان محوری» برخواسته از حقوق طبیعی را تجربه کند و دولتی را در راس امور ببیند، که دغدغه اول خود را معطوف به حقوق انسانها نموده است. حقوقی که منشا تامین حداقل های اقتصادی و معیشتی ، حق انتخاب آزادانه پیشه ، محل سکونت، مذهب و مسلک ، حق حیات و ده ها حق دیگر خواهد بود.
حالا در آستانه تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری دهم ، «حقوق بشر» همچنان به عنوان فرزندی ناخلف نگریسته می شود. هیچکدام از کاندیداهای احتمالی به این اصل اساسی آنچنان که شایسته و بایسته است تکیه نکرده اند.
گرچه در انتخابات های پیشین به تاسیس وزرات حقوق بشر اشاره رفته اما هیچگاه حتی به عنوان یک شعار انتخابتی از سوی کاندیداها طرح نشده است. باید منتظر ماند و دید آیا کاندیدایی هست که برای حقوق بشر صندلی در نظر بگیرد.
سید محمد خاتمی و هوادارنش در انتخابات دوم خرداد 1376 ، که شاید نقطه ی آغاز طرح شعارهایی بود که دیگر صرفا گفتمان استکبار ستیزی و انقلابی گری را نمایندگی نمی کرد، بر جامعه مدنی و قانون مداری تاکید نمودند.
استراتژیی که در شکل اجرایی آن اصلاحات نام گرفت. اینگونه بود که خاتمی در دور دوم ریاست جمهوری نیز اعلام نمود که آمده است با همان عهد پیشین: اصلاحات. در آن سالها گفتمان اصلاحات بر پایه آزادی اندیشه ، جامعه مدنی ، دموکراسی و تحزب استوار بود. هر چند این واژه ها نیز محل مناقشه شدند و پسوند و پیشوند های مختلفی را بر خود دیدند.
اما موضوع حقوق بشر که ذاتا امری غیر سیاسی قلمداد و بر پایه ی حقوق طبیعی تعریف می گردد ، کمتر مورد توجه قرار گرفت. گرچه اکثریت اصلاح طلبان به اهمیت رعایت حقوق انسانی همه افراد جامعه تاکید می کردند اما برای پیشرفت در این زمینه راهکاری و برنامه ای مشخص تبیین ننمودند.
پس از 8 سال دولت اصلاحات ، اینبار گفتمانی جدید پا به عرصه کشورداری نهاد. گفتمانی که توانسته بود در غیاب مردم در دومین دوره انتخابات شورای شهر تهران و در فضای غیر رقابتی انتخابات مجلس هفتم، موفقیت چشمگیری را کسب نماید: گفتمان اصولگرایی.
دیری نگذشت تا محمود احمدی نژاد از چپ تر نقطه ی این گفتمان ظهور کند و با شعار عدالت و بهبود اقتصادی در جایگاه دومین شخصیت سیاسی و اولین شخصیت اجرایی کشور قرار بگیرد. گفتمان اصولگرایی نه تنها دغدغه «حقوق بشر» را نداشت که تلاش در جهت استقرار جامعه مدنی و دموکراسی خواهی را نیز لفاظی سیاسی می دانست.
بدین صورت بود که 12 سال اخیر ، همچون چند دهه گذشته ، فضای سیاسی و اجتماعی ایران نتوانسته است «انسان محوری» برخواسته از حقوق طبیعی را تجربه کند و دولتی را در راس امور ببیند، که دغدغه اول خود را معطوف به حقوق انسانها نموده است. حقوقی که منشا تامین حداقل های اقتصادی و معیشتی ، حق انتخاب آزادانه پیشه ، محل سکونت، مذهب و مسلک ، حق حیات و ده ها حق دیگر خواهد بود.
حالا در آستانه تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری دهم ، «حقوق بشر» همچنان به عنوان فرزندی ناخلف نگریسته می شود. هیچکدام از کاندیداهای احتمالی به این اصل اساسی آنچنان که شایسته و بایسته است تکیه نکرده اند.
گرچه در انتخابات های پیشین به تاسیس وزرات حقوق بشر اشاره رفته اما هیچگاه حتی به عنوان یک شعار انتخابتی از سوی کاندیداها طرح نشده است. باید منتظر ماند و دید آیا کاندیدایی هست که برای حقوق بشر صندلی در نظر بگیرد.
برچسب
مطالب مرتبط
- امید به تغییرات ناگزیر
- به احترام صندلی خالی پرستو فروهر
- من برای اسرائیل پیامی نفرستاده ام
- عیدانه ای برای آزادی
- داستان تلخ حسین درخشان
- اعدام شدند تا ما عبرت بگیریم
- ذبح رسانه های منتقد برای تلطیف فضای سیاسی
- زندانیان سیاسی و بازی اعداد سالها
- حنیف مزروعی در برلین
- بررسی چند پرونده؛ مرگ های مشکوک و خودکشی های سیاسی
بازتاب
TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-tb.cgi/1704
نظرات
نظر بدهید
تا آنجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.
- مجاز به استفاده از کدهای اچ تی ام ال هستید: