مهدی محسنی ، وبلاگ نویس ، روزنامه نگار و خبرنگار، متولد اول امرداد 1358 در شهر قم

Ads.


Global Voices صداهای جهانی


آرشیو موضوعی

آرشیو ماهانه

لوگو


جمهور


خبرنامه


برای دریافت خبرنامه ایمیل خود را وارد کنید

پشتیبانی


  RSS 

Powered by
Movable Type 4.21-en

:.جمهور پیشین.:



جمهور

جنگ نبود ، صلح نبود ، من صلیبی نبودم!


نظرسنجی

.: همه نظرسنجی های جمهور :.


خوراک جمهور


فيدبارنر جمهور خوراک جمهور
فيدبارنر جمهور


فیس بوک



Twitter - تویتر



آخرین نوشته ها


وبلاگهای به روز شده




جمهور را دنبال کنید



دوستان گوگلی جمهور



Green Vote: Where is My Vote




در خارج از ایران  که به دور از روزهای به ظاهر آرام تعطیلات نوروزی تکاپو و جنب و جوش فعالان سیاسی و روزنامه نگاران و حتی برخی شهروندان عادی کشورهای مختلف در مورد مسائل ایران همچنان ادامه دارد.
گرچه کسان زیادی هستند که وقایع یکساله کذشته ایران را دنبال و بازخوانی می کنند اما یک سوال مشترک در همه جا شنیده می شود : «استراتژی جنبش سبز و رهبران آن برای ادامه مبارزه چیست؟»
هر کسی از ظن خود سعی می کند به این پرسش پاسخی بدهد. برخی از امیدها و آرزوهای خود می گویند و برخی از طرح ها و برنامه هایی که معتقدند عملی و قابل اجراست و باید در دستور کار جنبش قرار بگیرد.
برخی نیز معتقدند که این مبارزه متوقف و یا ضعیف شده است و برای ادامه راه خود به تغییرات استراتژی و یا تغییر در رهبری نیازمند است. این دسته معمولن از ابتدا نسبت به سیاست ها و راهبران جنبش منتقد بوده است.

اما یک حقیقت غیر قابل انکار است. پاسخ این پرسش تنها در داخل مرزهای ایران یافت می شود و بهترین کسانی که می توانند به آن پاسخی بدهند شاهدان عینی وقایع و بازیگران اصلی عرصه مبارزه اند.
حکومت در این ده ماه و خصوصن در چهار ماه اخیر سعی نموده با بالا بردن هزینه حضور در جنبش اعتراضی و بازداشت و به زندان فرستادن فعالان سیاسی و مدنی عرصه را از حضور آنها خالی کند.
این خلا نیز در این روزها بیش از هر زمان دیگر احساس می شود. خلایی که البته بخش عمده آن شاید ناشی از خاصیت این برهه زمانی باشد.

بدل این استراتژی حاکمیت در راهبردی که میرحسین موسوی در پیام نوروزی خود ترسیم کرد یافت می شود. درگیر نمودن و شرکت دادن بخش غیر فعال جامعه در این جنبش اعتراضی.
و این عمل باید بیش از هرگروهی توسط اصلاح طلبانی صورت بگیرد که در یک دهه اخیر توانسته اند در فضای مناسبت تری با جامعه ارتباط برقرار کنند و همچنان این ارتباط را حفظ کرده اند.
و البته جنبش دانشجویی نیز می تواند با استفاده از فضای دانشگاه ها در گسترش این حرکت نقش اصلی را داشته باشد. در شرایط حاضر قدرت مانور این جنبش از همه گروه های سیاسی و مدنی دیگر بیشتر است.
تنها نباید فراموش کرد تغییر فاز اعتراضات از خیابان به افکار عمومی بسیار سخت و نیازمند برنامه ریزی، تداوم در حرکت و پرهیز از تشتت است.

برچسب

مطالب مرتبط


بازتاب

TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-tb.cgi/1902

نظرات


عالی بود وافعا عجب تحلیلی ....... تا اینجا به ظاهر حکومت پیروز میدان بوده ........ تمام کارهائی که حکومت طی سی سال اخیر همواره انجام دادهدر مثل همین ده ماه شبیه به یک مسکن موضعی بوده هیچ وقت درمان واقعی نیست اگر بود بعد از این همه سال هنوز نارضائی و جرم و جنایت و بقول خودشان هست و نه تنها کاهش نیافته بلکه به مرور زمان بیشتر هم شده ....... حکومت ایران مثل لجبازی هست که همیشه جواب عکس می گیره ........ زمان همه چیز رو روشن می کنه

مرتضی || ۰۲:۳۱ یکشنبه ۱۵ فروردینماه ۱۳۸۹


نه این راست نیست. این رژیم بکل فاسد است و قابل اصلاح نیست. داخل و خارج هم ندارد. ما نیاز به یک سازمان هماهنگی داریم و آنهم فقط در خارج این سرزمین اشغالی ممکن است.

مازیار || ۰۰:۳۳ سه شنبه ۱۷ فروردینماه ۱۳۸۹


نظر بدهید


برای جلوگیری از انتشار هرزنامه ها ، نظر شما پس از بررسی منتشر خواهد شد.
تا آنجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.




- مجاز به استفاده از کدهای اچ تی ام ال هستید: